نشست
نشست و ترس در دیدگانش بود
به فنجان واژگونم به دقت نگریست
گفت: پسرم اندوهگین مباش
پسرم عشق سرنوشت توست
پسرم عشق سرنوشت توست
پسرم به یقین شهید است
آن که در راه محبوب جان بسپارد

پسرم، پسرم
بسیار نگریسته ام و ستارگان را بسیار مرور کرده ام
اما فنجانی شبیه فنجان تو نخوانده ام
بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام
اما غمی که مانند غم تو باشد نشناخته ام
سرنوشتت، بی بادبان در دریای عشق راندن است
و سراسر کتاب زندگی ات کتابی ست از اشک
و تو گرفتاردر میان آب و آتش
با وجود تمامی سوزش ها
و با وجود تمامی پی آمدها
 و با وجود اندوهی که ماندگار است در شب و روز
و با وجود باد، گردباد و هوای بارانی
پسرم، عشق بر جای می ماند
پسرم، عشق بر جای می ماند
در زندگی ات زنی است با چشمانی شکوهمند
لبانش چون خوشه ی انگور
و خنده اش نغمه ی مهربانی
موی پریشان او چون مجنون به اکناف دنیا سفر می کند
پسرم زنی را اختیار کرده ای که قلب دنیا دوستدار اوست
اما آسمان تو بارانی ست و راه تو بسته ی بسته

محبوبه ی قلب تو در کاخی که نگاهبانی دارد در خواب است
هر آن که بخواهد به منزلگاهش وارد شود و هر آن که به خواستگاری اش برود
هر آن که از پرچین باغش بگذرد
و گره ی گیسوانش را بگشاید
پسرم، ناپدید می شود ناپدید ناپدید
پسرم
پسرم به زودی در همه جا به جستجوی او خواهی پرداخت
از موج دریا و کرانه ها سراغش را می گیری
و در می نوردی و می پیمایی دریاها و دریاها را
و اشک های تو رود ها را لبریز خواهد کرد
غمت چون فزونی می یابد درختان سر بر می کشند
پسرم اما روزی بازخواهی گشت، نومید و تن خسته
و آن زمان از پس گذار عمر خواهی دانست
که در تمام زندگی به دنبال رشته ای از دود بوده ای
پسرم معشوقه ی دلت نه وطنی دارد، نه زمینی و نه نشانی
چه سخت است پسرم، زنی را بخواهی که نام و نشانی ندارد
 پسرم پسرم

^{* نزار قبانی}

این روزها خیلی کم می نویسم و از اون کمتر به دوستانی که میان و نظر میدن سر می زنم ، همین ها هم باعث شده از روزی 100 بازدید به روزی حداکثر 10 بازدید برسم ... ولی از همان انگشت شمار دوستانی با وفایی که هنوز هم می آیند و اینجا را می خوانند به مقادیر فراوان ! سپاسگذارم و بدانند که نام و یادشان در ذهنم خواهند ماند.

می خواهم اینجا را تغییر بدم ، تغییراتی کلی و اساسی ... زمانش را نمی دانم ، فقط می دونم که این روزا واسم سخت ترین کار نوشتن از خوده ... می خوام اینجا رو شخصی ترش کنم ، شاید اصلا یه وبلاگ دیگه زدم و رفتم اونجا پی نوشتن های شخصی ام ... فعلا که اتفاقی نیفتاده و من هنوز اینجام و اینجا هم تغییری نکرده ، آمدم بگویم وبلاگ دیگری درست کرده ام که نوشته های تخصصی ام رو اونجا می نویسم ، فعلا که توش نقد فیلم نوشتم و چند تایی اش هم تو روزنامه تهران امروز چاپ شده ، دوست دارم بیاین اونجا و نظر بدین ، ایراداتم رو بگیرین تا کمترش کنم :

http://talk-to-her.blogfa.com

در خبرها خواندم ، احمد رضا احمدی غزیز در سی سی یو بستری ست ، به یاد دفترچه ای افتادم که سرشار از شعر ها و نوشته های دل انگیزش است و گاه و بیگاه سراغ اش می روم و کمی از واقعیت کسل کننده اطاطم رها می شوم :

* تیتر مطلب شعری از یدالله رزویایی

1- :بی تابی کودک وادارم می کند تا درآغوش گیرمش و برایش اینگونه بخوانم :

اشک‌هايت را نگاه‌دار

تا براي گريستن

كم نياوري

دنيا چروكيده‌تر از پستانك توست

كوچك‌تر از تصور تو

بازي‌تر از بازي‌هاي تو.*

2- روبه روی آئینه می ایستم ، خود را نمی شناسم ، از خود می پرسم ،"آیا این منم ؟" جوابی ندارم ، نجوایی درونم زمزمه می کند:

من در برهوتم

برهوت در من است

همه‌ي اشياي گم شده

‌قطارهای دير كرده در من است**

3- نیمکت زرد پارک جای پیر مردی ست که بیشترین ساعات اش را به تنهایی روی آن می گذراند و مدام ساعتش را نگاه می کند ، شاید در انتظار اتفاقی ست ؟ به لب هایش خیره می شوم ، زیر لب می گوید :

خداوندگارا!

زمين خود را نگاه‌دار

از بس كه چرخ خورده

دارد بالا مي‌آورد.***

^{* شعری از ابوالقاسم تقوایی}

^{** شعری از الیاس علوی}

^{*** شعری از ابوالقاسم تقوایی}